Skip to content
 

اسکندر (اسکندر مقدونی)

اسکندر: اسکندر مقدونی، شاه مقدونیه (336- 323 قبل از میلاد). پسر فیلیپ (فیلفوس) مقدونی. او در سن بیست سالگی بر جای پدر که شاه مقدونیه بود، نشست و در مدتی کوتاه تمامی سرزمین‌ها و تمدن‌های کهن شرق از مصر تا هند را تصرف کرد. اسکندر در تاریخ‌نامه‌ها سوزاننده تخت‌جمشید و کتابخانه‌ها معرفی شده است. با این حال او در شاهنامه فردوسی پسر داراب و ناهید (دختر قیصر روم) است که به ایران تاخت و بر دارا غلبه کرد. اسکندر شاهنامه (و نیز منابع دیگر از جمله اسکندرنامه نظامی گنجوی) شخصیتی تا اندازه‌ای محبوب دارد و بخشاینده خراج بر مردم و سازنده چندین شهر است.

در سال ۱۸۸۷ میلادی، سنگ‌قبری نگارین در گورستان سلطنتی سیدون (صیدا) پیدا شد که به اسکندر منسوب گردید، اما پژوهش‌های تازه‌تر این سنگ قبر را متعلق به ابدالونیموس می‌دانند (← ابدالونیموس).

یک اختربین بابلی که رصدهای شبانه خود از وضعیت سیارات را بر روی لوحه‌های گلی ثبت می‌کرده و آنرا با رویدادهای زمینی تطبیق می‌داده، به کوتاهی به تصرف بابل به دست اسکندر اشاره کرده است. او که در زمان تصرف شهر بابل به دست قوای اسکندر در این شهر زندگی می‌کرده است، در ضمن ثبت رصدهای روز یازدهم از ماه هفتم از سال پنجم پادشاهی داریوش سوم هخامنشی (برابر با ۱۸ اکتبر ۳۳۱ قبل از میلاد) آورده است که در این روز اسکندر اطلاعیه‌ای صادر کرد و برای بابلیان سیپار خوانده شد. مضمون این اطلاعیه چنین بود که «سپاهیان من به خانه‌های مردم وارد نخواهند شد».  او در ادامه آورده است که در روز سیزدهم همان ماه (برابر با ۲۰ اکتبر) «سپاه اسکندر، شاه جهان، در حضور مردمی که آنان را سجده می‌کردند، وارد بابل شد». این لوح با شماره BM 36761 در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود و مطالب بالا در سطرهای ششم تا یازدهم پشت کتیبه نوشته شده است (Sachs, p. 179; Van der Spek, pp. 289-346).

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی