Skip to content
 

ارخه (حرکقه، ارحو)

اَرخَه: (فارسی باستان)/ حَرَکقَه (عیلامی)/ اَرَحو (بابلی). پسر هَلدیتَه. مردی از ارمنیه که در ناحیه دوبالَه در بابِل برای استقلال از حکومت هخامنشی قیام کرد. او خود را نَبوکَدنَصَر پسر نبونید می‌خواند و شاه بابل شد:

[hidepost]

«داریوش‌شاه گوید: هنگامی که من در پارس و ماد بودم؛ بابلیان دوباره بر من شوریدند. مردی ارمنی به نام اَرخَه پسر هَلدیتَه در سرزمینی به نام دوبالَـه در بابل شورش کرد. در آنجا چنین به مردم دروغ می‌گفت که من نَبوکُدرَچَرَه (نَبوکَد ‌نَصَر/ بخت‌النصر) پسر نَبونَئیتَه (نَبونید) هستم. آنگاه بابلیان بر من نافرمان شدند و به سوی آن اَرخَه رفتند. او بابل را گرفت. او شاه بابل شد» (بند 14 از ستون سوم کتیبه داریوش در بیستون).

[/hidepost]

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی