Skip to content
 

آثرینه (هشینه، اشینه)

آثْرینَه: (فارسی باستان)/ هَئیشینَه یا هَشینَه (عیلامی)/ اَشینَه (بابلی). پسر اوپَدَرمَه. کسی که در خوزیه/ خوزستان برای استقلال از حکومت هخامنشی قیام کرد و شاه خوزیه شد و سپس داریوش او را سرکوب کرد و شاهی او را بر انداخت.

[hidepost]

«داریوش‌شاه گوید: پس از آنکه من مُغ گَئومات را کشتم؛ مردی به نام آثْرینَه پسر اوپَدَرمَه در خوزیه شورش کرد. او به مردم می‌گفت: من در خوزیه شاه هستم. سپس خوزیان شورشی شدند و به سوی آثرینَه رفتند. او در خوزیه شاه شد» (بند 16 از ستون یکم کتیبه داریوش در بیستون)

[/hidepost]

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی