Skip to content
 

زبان عربی

زبان عربی: از زبان‌های رایج در غرب و جنوب فلات ایران و نواحی وسیعی از آسیای غربی، شمال آفریقا و شبه جزیره عربستان. این زبان گویشورانی نیز در شمال افغانستان و در نواحی میمنه، آقچه و بلخ دارد. زبان عربی با وام‌واژه‌های فراوانی از زبان‌های بابلی، سُریانی، آرامی و دیگر زبان‌های رایج در آسیای غربی و بین‌النهرین باستان غنی شده است. زبان عربی و زبان فارسی (دری) چه پیش از اسلام و چه بخصوص پس از اسلام تأثیر و تأثر فراوانی بر هم نهاده‌اند و واژه‌های بسیاری را به هم وام داده‌اند. به دلیل تأثیر گسترده زبان‌های رایج در آسیای غربی، خاستگاه و ریشه تعداد زیادی از واژه‌های این دو زبان قابل تفکیک و تمیز نیست. نفوذ زبان فارسی در زبان عربی شبه‌جزیره، از دوران قبل از اسلام و توسط ایرانیان ساکن در شبه‌جزیره آغاز شده بوده و آمیختن این زبان‌ها و تأثیرپذیری آنها از یکدیگر، به مدت‌ها پیش از آمدن اسلام باز می‌گردد (بردی‌یوا، ص 53 تا 59). زبان عربی یکی از زبان‌های گفتاری و نوشتاری ایرانیان در سده‌های نخستین هجری بوده و دستور زبان و صرف‌و‌نحو و دامنه وسیع واژگان آن از جمله به همت ایرانیان پدید آمده و تبیین یافته است (از جمله به همت سیبویه شیرزای که در سده دوم هجری نخستین صرف‌ونحو زبان عربی را نوشت). این زبان را به دلیل این کوشش و اهتمام گسترده، می‌توان یکی از زبان‌های ایرانیان نیز دانست.

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی