Skip to content
 

نیایشگاه آناهیتا

نیایشگاه آناهیتا: نیایشگاه آناهیتا با نزدیک به ۵۰۰۰ مترمربع وسعت قاعده مربع‌شکل، یک بنای زیگورات مانند از دوره اشکانی با لایه‌های هخامنشی است. یعنی بنایی پلکانی همچون زیگورات چغازنبیل یا مقبره مادرسلیمان یا بناهای اورارتویی که هر طبقه مقداری از طبقه پایین‌تر عقب نشسته و در فضای ایوان‌مانندی که به وجود آمده است، ستون‌های سنگی بزرگی را به موازات هم قرار داده بوده‌اند.

نام آناهیتا برای این بنا برگرفته از روایت ایزودور خاراکسی (تاریخ‌نگار یونانیِ سده نخست قبل از میلاد) بوده است که این بنا را معبد آرتمیس نامیده بود. دانسته نیست که آیا او نام آناهیتا را بگونة نام این ایزدبانوی یونانی بازگردانده بوده و یا اینکه این نام را به لحاظ مشابهت بنا با بنای معبد آرتمیس («دیانا»ی رومی) در شهر افسوس (اِفِسوس) در نزدیکی ازمیر در غرب آناتولی بر این بنا نهاده بوده است. در هر صورت ممکن است چنین انتسابی صحت داشته باشد، چرا که در دوران هخامنشی و اشکانی (پارتی) که هنوز دین زرتشتی به وجود نیامده بود، آیین‌های در پیوند با آناهیتا (همچون آیین‌ها و ادیان میترا و زروان) گــسترش و اهمـیت فـراوانی داشت.

تخریب و نابودی نیایشگاه آناهیتا در کنگاور از اوایل عصر ساسانی آغاز شد. در این هنگام به فرمان مقامات سیاسی ساسانی و مقامات دینی زرتشتی به نیایشگاه آناهیتا حمله شده و به آتش کشیده می‌شود (کامبخش‌فرد، معبد آناهیتا، ص 14). گرایش عمیق مردم به این بنای مقدس موجب می‌شود تا در زمان یکی از پادشاهان متأخر ساسانی که پیروز نام داشتند، کوشش‌هایی برای بازسازی آن انجام پذیرد؛ اما باز هم آنرا در آتش می‌سوزانند. نیایشگاه آناهیتا به مرور متروک گشته و تباه‌تر و ویران‌تر می‌گردد.

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی