Skip to content
 

شاپور (شاپور دوم، هوبه‌سنبا، ذوالاکتاف)

شاپور: شاپور دوم، مشهور به هوبِه‌سَنبا (ذوالاکتاف). دهمین شاه ساسانی (309- 379 میلادی). پسر هرمز دوم. گفته‌اند که او را به این دلیل ذوالاکتاف می‌گویند که سزای کارهای اعراب را با سوراخ کردن شانه‌هایشان می‌داد. اما فردوسی آورده است که شاپور ذوالاکتاف به مُلک «طایر غسانی» (شاه غسانیان) حمله می‌برد و «همه بوم و بر» آن ملک را غارت می‌کند. چنانکه «خروش آمد از کودک و مرد و زن». شاپور پس از قتل عده‌ای زیاد از غسانیان و تاراج «گنج‌های کهن»، طایر را در بند می‌کند و کتف او را از دستانش جدا می‌کند. سپس او را در برابر چشم دخترش سر می‌برد و بدن بی سرش را به آتش می‌کشد: «به دژخیم فرمود تا گردنش/ زَنَد، به آتش اندر بسوزد تَنَش». به گزارش فردوسی، شاپور پس از این اعمال ملقب به «ذوالاکتاف» می‌شود. او آنگاه «مالکه» دختر همان شاه غسانیان را که بدو دلبسته بود، با خود همراه می‌کند و به پارس باز می‌گردد. شاپور دوم هفتاد سال سلطنت کرد. از او دو کتیبه در طاق بستان و مشکین‌شهر (خیاو سابق) و یک سنگ‌نگاره در تنگ چوگان بر جای مانده است. همچنین ← کتیبه شاپور دوم در طاق بستان، کتیبه شاپور دوم در مشکین‌شهر، سنگ‌نگاره‌‌های تنگ چوگان.

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی