Skip to content
 

سهیل (سدویس، ستویس، ستوئسه)

سُهِیل: سَدویس (پهلوی)/ سَتَویس و سَتَوَئِسَه (اوستایی). سهیل که نام آن در اوستا به گونة سَتَویس آمده، ستاره‌ای است که در عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر از حدود ۳۳ درجه و تنها در فصل زمستان و در ارتفاع کمی از افق جنوبی دیده می‌شود در حالیکه بالاتر از آن ستاره تشتر/ تیر/ شباهنگ جای گرفته است. به این ترتیب به دلیل شباهت خویشکاری سَتَویس یا سهیل با تشتر، این ستاره نیز در باورهای ایرانیان آورنده باران دانسته می‌شده است. سهیل/ سَتَویس پس از تشتر پُر نورترین ستاره آسمان است. نمونه‌ای از اشاره به ستاره سَتَویس در تشتریشت اوستا آمده است: «آنگاه که سَتَویس برای بخشیدن پاداش، بر می‌آید؛ او این آب را به همه هفت کشور می‌رساند. آن زیبای آشتی‌بخش به سوی همه کشورها روان می‌گردد تا همه از سالی خوب بهره‌مند شوند؛ و ارمغان شود سالی خوش به همه سرزمین‌های ایرانی» (بند 9 تشتریشت).

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی