Skip to content
 

زبان سغدی

زبان سُغدی: از زبان‌های ایرانی شرقی. زبانی که در سرزمین سُغد در ماوراء‌النهر رایج بوده و به خط سغدی کتابت می‌شده است. دامنه گسترش این زبان شامل سرزمین پهناوری از شرق دریای کاسپین/ مازندران در غرب آسیای میانه تا آسیای میانه شرقی، مغولستان، دشت‌های سیبری، شمال شبه‌قاره هند، افغانستان و استان‌های سین‌کیانگ (خُتَن) و کانسو در شمال غربی چین را در بر می‌گرفته است. زبان سغدی با زبان‌های خورازمی و سکایی نزدیکی دارد. این زبان در سده‌های نخست میلادی زبان عمومی و رایج آسیای میانه بوده و در حدود سده ششم هجری متروک شده است. تعدادی از واژگان زبان سغدی در کتاب آثارالباقیه از ابوریحان بیرونی بکار رفته است، اما چون بدون مصوت هستند، تلظ درست و دقیق آنها ممکن نیست. زبانی که امروزه در یَغناب و نواحی رود زرافشان (در ازبکستان امروی) رایج است، بازمانده‌ای از زبان سغُدی بشمار می‌رود.

برای متن کامل مقالات به نسخه چاپی کتاب مراجعه نمایید.

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی