Skip to content
 

جشن‌های گاهنباری

جشن‌های گاهَنْباری: در آثار کهن ایرانی از شش جشن سالیانه نام برده شده است که با نام «جشن‌های گاهنباری» (پاره‌های سال/ موسم‌های سالیانه) شناخته می‌شوند. نام و هنگام برگزاری این جشن‌ها در آثار گوناگون با تفاوت‌های فراوانی ثبت شده است که خود از نشانه‌های دیرینگی بسیار آن می‌باشد.

این جشن‌ها (با مبدأ آغاز تابستان) به ترتیب چنین هستند: «میدیوشِم» (در اوستایی: «مَئیذیوشِمَه») به معنای میانه تابستان؛ «پَتیه‌شَهیم» (در اوستایی: «پَئیتیش‌هَهیه») به معنای پایان تابستان؛ «اَیاثرِم» (در اوستایی: «اَیاثرِمَه») به معنای آغاز سرما (منظور میانه پاییز)؛ «میدیارِم» (در اوستایی: «مئیذیائیریه») به معنای میانه سال (منظور پایان پاییز، بر مبنای سالی با مبدأ آغاز تابستان)؛ «هَمَسپَتمَـدَم» (در اوستایی: «هَمَسپَت‌مَئیدَیه») به معنای برابری شب و روز یا برابری سرما و گرما (منظور پایان زمستان و هنگام اعتدال بهاری)؛ «میدیوزَرِم» (در اوستایی: «مَئیذیوئی‌زَرِمَیه»)، به معنای میانه فصل سبز (منظور میانه بهار).

پایان بهار یا آغاز تابستان مانند دیگر فصل‌ها، دارای جشن گاهنباری نبوده و تنها به عنوان جشن آغاز سال نو بشمار می‌رفته است. جشن‌های گاهنباری ادامه و بازمانده‌ای از نوعی تقویم کهن در ایران‌باستان است. ← گاهشماری گاهنباری.

 آ   ا   ب  پ  ت  ث  ج  چ  ح  خ  د  ذ  ر  ز  ژ  س  ش  ص  ض  ط  ظ  ع  غ  ف  ق  ک  گ  ل  م  ن  و  هـ  ی